HDSR

Zoeken
Zoek op alfabet

Evacuatie 1995 blijvend litteken

Praten over dijken roept bij Annalie Schouten uit Amerongen meteen emoties op, heftige emoties. Ze brengen haar onmiddellijk terug naar dat moment van 1995, toen ze vanuit Eck en Wiel moest evacueren voor het hoge water. “De ganzen boven het Eiland van Maurik gaven de patronen aan, waar het zou vollopen. Ze verzamelden zich en vlogen weg om andere dieren te waarschuwen. Ik zat er met de honden en keek ernaar.”

Het land beschermen

Het bleek de voorbode van wat snel komen zou. “Het ergste waren de dieren, die in het water lagen. En die we probeerden mee te nemen. Overal zagen we dieren die zich probeerden te redden, vossen, egels, muizen en mollen, maar door de intense stroom verdronken ze. Onze roeiboot was net de Ark van Noach. We hebben veel dieren naar hoger gelegen gebied gebracht. Dat vergeet ik nooit meer.” Ze heeft moeite haar tranen te bedwingen. “Ik hoop dat nooit meer mee te maken. Het doet me goed dit verhaal nu te kunnen delen. En laten we er een diepe levensles uit trekken door ons mooie land goed te beschermen tegen de intense kracht van het water.” Twee jaar later verhuisde ze met haar gezin naar het ‘hoge’ Amerongen. “Hier voelen we ons veilig.” De evacuatieplek achter zich latend, het trauma bleef.

Zorgvuldig omgaan met al het moois

Aan de andere kant ziet ze ook de schoonheid van het rivierengebied, waarbij de dijken een grote rol spelen. “Dit is een van de mooiste gebieden van Nederland. Laten we daar zuinig op zijn.” Terug naar de Lekdijk: “Niet alle bomen kappen, denk ook aan wilde bloemen. En laat mensen op bepaalde tijden van de dijk genieten.” Ze wil graag in een werkgroep meepraten en helpen met de uitwerking van de plannen. “Wees bewust van wat we hebben en ga er zorgvuldig mee om, dat is mijn motto.”


amerongen_foto_annalie_schouten

Annalie Schouten uit Amerongen