De afgelopen dertig jaar is de kwaliteit van het oppervlaktewater in Nederland sterk verbeterd. Dit komt grotendeels door het saneren van grote industriële lozingen en het bouwen van rioolwaterzuiveringsinstallaties. Het beheren van de waterkwaliteit vraagt om een mix van meten van de kwaliteit, controleren en het stimuleren van verbeteringen.
De Waterwet verbiedt lozingen op het oppervlaktewater, tenzij hiervoor een vergunning is aangevraagd bij het waterschap. Er zijn voorwaarden waaronder een lozing eventueel mag plaatsvinden. Het waterschap controleert streng op de naleving van deze voorwaarden. Maar het waterschap denkt ook mee over oplossingen om lozingen te voorkomen. Kijk voor meer informatie bij Vergunningen.
Ondanks de wettelijke regels komen er nog altijd stoffen in het water voor die de gestelde normen overschrijden. Deze stoffen zijn vaak afkomstig uit verspreid liggende bronnen. Chemische middelen die worden gebruikt bij het bestrijden van onkruid op verharding, komen na een regenbui al dan niet via de riolering in het oppervlaktewater terecht. Dit geldt ook voor de ongezuiverde lozingen van sanitair afvalwater door de recreatievaart. Lozingen die in de zomermaanden leiden tot een teveel aan stikstof en fosfaat in het water. Ook de landbouw (mest en bestrijdingsmiddelen) en het gebruik van sommige bouwmaterialen (zinken dakgoten, koperen drinkwaterleidingen) zijn een belasting voor het watermilieu. Voor het beperken van de uitstoot van deze bronnen is een gezamenlijke aanpak van overheden, bedrijven en particulieren nodig.
